کوچه هایی پر از خواب اقاقیا

وقتی که دلم میگیره یا از دست کسی ناراحت و عصبانی هستم دوست دارم اهنگهای مورد علا قه ام رو گوش کنم و یکم گریه کنم.همیشه وقتی عصبانی میشم داد می زنم یا لحن صحبتم عوض میشه خودم هم متوجه میشم.اصلا  هم خوشم نمیاد.چکار کنم؟سعی میکنم خودمو کنترل کنم یا سکوت کنم.اما نفرت و دلخوری که تو دلم از طرف مقابل بوجود میاد رو چکار کنم؟

الان هم اصلا حس خوبی نسبت به خودم ندارم.راستش یه دعوای کوچیک داشتم و بهش گفتم ازش متنفرم.اما تو عصبانیت همینطوری پروندم.منظور اصلیم نفرتم از رفتار زشت و زننده ای بود که منو عذاب میداد.واقعا باید چکار کرد؟

وقتی از حرفی رفتاری یا برخوردی بدم میاد باید چه رفتاری داشته باشم؟باید چی بگم؟من کی به جواب سوالهام میرسم؟

مردم از حرف زدن , عقربه های ساعت از حرکت کردن,پرنده ها از بال زدن و خلاصه همه چیز و همه کس.

بعد می نشستم یه گوشه و خوب نگاه می کردم به همه چیز هایی که دوست دارم و همه چیزهایی که آزارم میدادن.شاید دیگه مثل قبل نباشن؟

وقتی که خوب فکر میکنم میبینم درستش هم همینه.من خیلی سخت میگیرم.من همه چیزو بزرگ میکنم و این منم که به اتفاقات پیرامونم جدیت میدم و بر عکس دست کم میگیرمشون.